De eerste weken met Coach12 in de JO11-3
Ik ben teammanager van een JO11-3. Veertien spelers, een stuk of twintig ouders die er op wisselende momenten bij horen. We zijn een week of zes geleden overgestapt, dus veel meer dan de eerste indruk is dit niet.
Waar ik het meest tegenop zag was iedereen erin krijgen. Ik had het beeld dat ik twintig mailadressen moest verzamelen en dan zelf mensen ging zitten uitnodigen, en dat is precies het soort klus dat bij mij drie weken blijft liggen. Zo werkt het niet. Je krijgt één link, die zet je in de groepsapp, en ouders vullen zelf hun mailadres in. Daarna krijgt de ouder een mailtje met een inloglink en is direct ingelogd.
Het grootste deel was er binnen een paar dagen. De rest kostte langer en bij twee ouders heb ik uiteindelijk apart geappt, waarvan er één de link gewoon niet had gezien tussen de rest. Het inloggen via de mail vindt trouwens niet iedereen even handig, twee ouders vroegen waarom ze geen wachtwoord konden instellen. Maar nu ze in de app ervaren dat je eigenlijk niet meer hoeft in te loggen, hoor ik daar niets meer over.
Bij het aanmelden krijgt elke ouder een schermpje met de taken die bij ons spelen. Kantinedienst, rijden, fluiten, vlaggen, fruit, corvee. Per taak staat een schakelaar aan, en wat je echt niet wilt doen zet je uit. Een paar taken staan als verplicht vast en kun je niet uitzetten. Ik zag dat als een formaliteit en achteraf denk ik dat het het nuttigste stukje is, alleen niet om de reden die ik verwachtte.
Er kwam namelijk informatie boven die ik in twee jaar niet had. Eén moeder had fluiten gewoon aan laten staan. Ik had het haar nooit gevraagd, want ik had haar in mijn hoofd ingedeeld bij de ouders die daar geen zin in hebben. Ze fluit nu regelmatig. Andersom zette een vader die ik standaard voor kantinedienst inzette die taak meteen uit. Bleek hij dat al twee seizoenen met tegenzin te doen, en rijdt hij liever. Dat had hij me ook gewoon kunnen zeggen, maar dat doe je blijkbaar niet in een groep van twintig mensen.
Wat je uitzet telt mee bij het verdelen, maar je kunt niet alles uitzetten, en dat is ook logisch. Als iedereen fluiten uitvinkt fluit er niemand meer. Het komt er in de praktijk op neer dat iedereen ongeveer evenveel doet en dat je vooral de taken krijgt die je hebt laten staan. Vier ouders zijn er overigens nooit aan toegekomen. Die hebben dus alles aan staan en komen overal voor in aanmerking, wat prima gaat, maar reken er niet op dat iedereen dit scherm openslaat.
De wedstrijden komen vanzelf binnen zodra de clubpagina gekoppeld is, en de schoolvakanties ook. Ik zag de herfstvakantie al in het schema staan met de trainingen er alvast uit. Dat heb ik dus nog niet in de praktijk meegemaakt, maar het is wel precies het soort bericht dat ik elk jaar te laat stuurde. Zodra de wedstrijden er staan worden de taken verdeeld, en daar doe ik verder niets meer aan.
De eerste weken heb ik het nog nagekeken, niet omdat ik dacht dat het fout ging maar omdat ik het gewend was. Na een week of drie ben ik daarmee gestopt. Ik merkte het pas toen ik op een donderdagavond het gevoel had dat ik iets vergeten was. Twee keer heb ik een toewijzing handmatig omgezet, één keer omdat een ouder in het buitenland zat en dat niet had doorgegeven en één keer omdat ik het zelf handiger vond. Dat kan gewoon.
Waar ouders zelf enthousiast over zijn is het doorgeven van beschikbaarheid. Per wedstrijd en training geef je aan of je kind er is, twee knoppen en eventueel een reden.
Dat deden ze altijd al, dus daar zit de winst niet. De winst zit erin dat het ergens terechtkomt waar het blijft staan. Vroeger stond het om kwart voor elf ‘s avonds in de groepsapp en moest ik het tot zaterdag onthouden, nu ziet de trainer het bij zijn opstelling en wordt een taak die daardoor open valt automatisch bij iemand anders neergelegd. Ik bel op vrijdagavond niemand meer rond. Er zijn een paar spelers die het inmiddels zelf doen op de telefoon van hun ouder, wat niet de bedoeling was en wat ik wel grappig vind. Ze kijken vooral of ze zaterdag moeten spelen en hoe laat ze er moeten zijn. Vergeten wordt er trouwens nog steeds, de herinnering helpt maar er zijn zaterdagen waarop iemand alsnog niet komt zonder afmelding.
De groepsapp is intussen een stuk rustiger. Ik heb dat niet bijgehouden dus ik ga geen percentages verzinnen, maar de organisatorische vragen zijn er grotendeels uit. Hoe laat is de training, gaat het door, waar spelen we, wie stond er ook alweer op kantine. Wat overblijft is gezelligheid en af en toe een verloren scheenbeschermer. Ik heb het geluid van die groep weer aangezet, wat ik anderhalf jaar niet had gedaan. Al is een deel van die vragen niet weg maar verplaatst: ouders die iets niet kunnen vinden appen mij nu rechtstreeks in plaats van in de groep. Dat is minder werk, maar het is niet nul.
Het onderdeel waar ik het minst van verwachtte is de wedstrijd zelf. Onze trainer registreert die op zijn telefoon, doelpunt, kaart, wissel, telkens één tik. Hij was er sceptisch over omdat hij dacht dat hij dan half naar zijn scherm zou staan kijken. Volgens hem valt dat mee en is het minder werk dan zijn opschrijfboekje, waarin hij achteraf toch de helft niet terugvond. Ik sta er zelf niet bij dus ik neem hem daarin op zijn woord.
Aan de andere kant kunnen de ouders die er niet bij zijn meekijken. Dat klinkt klein, maar er is één vader bij ons die op zaterdag werkt en die appte de trainer na afloop over een aanval waarvan hij de goal had zien binnenkomen. Dat is een ander gesprek dan “en, gewonnen?”. Voor de trainer scheelt het dat hij na afloop niet vijf keer hetzelfde hoeft na te vertellen langs de lijn, waardoor er tijd overblijft voor het gesprek dat er wel toe doet. Speeltijd wordt ook bijgehouden en daar was ik in het begin huiverig voor, want ik dacht dat het ouders juist zou aanzetten tot minuten tellen. Bij ons pakte het andersom uit. Eén ouder had het idee dat zijn zoon structureel minder speelde en dat bleek niet zo te zijn, waarna dat gesprek in twee minuten klaar was in plaats van dat het maandenlang was blijven hangen. Of dat bij een team met meer spanning ook zo werkt weet ik niet.
Onder de streep ben ik er minder tijd aan kwijt. Hoeveel precies kan ik niet zeggen, maar mijn donderdagavondritueel van spreadsheet bijwerken en een bericht typen dat begon met “hoi allemaal, hierbij het schema voor zaterdag” bestaat niet meer.
Wat ik zelf belangrijker vind is iets anders. Als iemand vraagt waarom hij deze keer aan de beurt is kan ik het laten zien in plaats van uitleggen. Ik hoefde dat vroeger ook niet vaak te doen, maar ik voelde me er altijd ongemakkelijk bij, omdat ik diep vanbinnen wist dat ik het vroeg aan de mensen die toch wel ja zeggen. Eén ouder vond het in het begin juist onpersoonlijk. “Vroeger vroeg je het gewoon even.” Daar zit wat in en ik heb er geen goed antwoord op gegeven, behalve dan dat gewoon even vragen bij mij neerkwam op steeds dezelfde vier mensen vragen. We hebben het er niet meer over gehad.
Of het over een heel seizoen standhoudt weet ik nog niet. Voorlopig doe ik dit werk nog steeds, alleen niet meer op donderdagavond om half elf.
Coach12 verdeelt de vrijwilligerstaken automatisch en eerlijk, houdt beschikbaarheid bij en laat ouders de wedstrijd live volgen. Bekijk hoe het werkt →